سلام! اسم من شادی ابو-زهرا است.
من متخصص استراتژی و فناوری دسترسی‌پذیری در W3C هستم،
کنسرسیوم وب جهانی،
و امروز می‌خواهم در مورد قابلیت دسترسی‌پذیری وب به شما بگویم.
وب برای بسیاری از افراد بخشی اساسی از زندگی روزمره است.
در محل کار.
در خانه.
و در جاده.
منظور از دسترسی‌پذیری وب این است که افراد کم‌توان می‌توانند از وب به طور مساوی استفاده کنند.
به عنوان مثال، کسی که نمی‌تواند از بازوهای خود استفاده کند از یک مَوس‌استیک برای تایپ استفاده می‌کند.
یا شخصی که نمی‌تواند خوب بشنود، از زیرنویس‌ها برای تماشای ویدیو استفاده می‌کند.
یا کسی که نمی‌تواند خوب ببیند، از صفحه‌خوان برای خواندن با صدای بلند آنچه روی صفحه است استفاده می‌کند.
دسترسی‌پذیری فواید بسیاری دارد.
به عنوان مثال، زیرنویس‌ها در یک محیطی با صدای بلند یا آرام به سود هر کسی است.
و زمانی که تابش نور زیاد هست، کنتراست رنگ بهتر عمل می‌کند.
همچنین افراد مبتلا به اختلالات مربوط به سن هستند، مانند کاهش مهارت، از این مزایا بهره‌مند می‌شوند.
در واقع، همه با استفاده از چیدمان و طراحی بهتر، تجربه کاربری بهتری دارند.
قابلیت دسترسی‌پذیری می‌تواند در کد اصلی وب‌سایت‌ها و برنامه‌های کاربردی ایجاد شود.
فناوری‌های وب از W3C، مانند HTML، پشتیبانی از بسیاری از ویژگی‌های دسترسی‌پذیری را فراهم می‌کنند.
به عنوان مثال، ویژگی‌هایی برای ارائه جایگزین‌ متنی برای تصاویر،
که با صدای بلند توسط خوانندگان صفحه‌خوان‌ها خوانده می‌شود و همچنین توسط موتورهای جستجو استفاده می‌شوند.
همچنین تیترها، برچسب‌ها، و کدهای دیگر از قابلیت دسترسی‌پذیری پشتیبانی می‌کنند
و به طور کلی کیفیت را بهبود می‌بخشد.
ابزارهای نویسندگی مناسب، مانند ویکی‌ها، سیستم‌های مدیریت محتوا و ویرایشگرهای کد،
به ایجاد کد دسترسی‌پذیری، یا به طور خودکار یا با ورودی از نویسنده کمک می‌کنند.
همچنین مرورگرهای وب، پخش‌کنندهای رسانه و برنامه‌ها نیاز هست، از ویژگی‌های قابلیت دسترسی‌پذیری پشتیبانی کنند.
W3C استانداردهایی را برای کمک به دسترسی‌پذیری وب فراهم می‌کند،
که در سطح بین‌المللی توسط دولت‌ها و کسب و کارها به رسمیت شناخته شده است.
شناخته شده‌ترین دستورالعمل‌های دسترسی‌پذیری به محتوای وب - WCAG است.
WCAG همچنین استاندارد ایزو ۴۰۵۰۰ است،
و در استاندارد اروپایی به نام EN ۳۰۱ ۵۴۹ به تصویب رسیده است.
این ساختار در چهار اصل، اصلی ساخته شده است:
اول قابل درک باشد - به عنوان مثال، بنابراین افراد می‌توانند محتوا را ببینید و یا آن را بشنوند.
قابل اجرا باشد - به عنوان مثال، بنابراین افراد می‌توانند با تایپ کردن و یا با صدا از طریق کامپیوتر استفاده کنند.
قابل درک باشد - به عنوان مثال، افراد با زبان واضح و ساده‌ای استفاده می‌کنند.
و مقاوم باشد - بنابراین افراد می‌توانند از فن‌آوری‌های کمکی مختلف استفاده کنند.
علاوه بر WCAG، W3C همچنین دستورالعمل‌های دستیابی به ابزار نویسندگی - ATAG،
که الزامات برای سیستم‌های مدیریت محتوا، ویرایشگرهای کد و نرم‌افزارهای دیگر تعریف می‌کند.
و دستورالعمل‌های دسترسی‌پذیری نماینده کاربر - UAAG،
الزامات مورد نیاز برای مرورگرهای وب و پخش‌کنندهای رسانه را تعریف می‌کند.
بیش از یک میلیارد نفر کم‌توان، یا حدود ۱۵-۲۰٪ از جمعیت تشکیل می‌دهند.
کنوانسیون سازمان ملل در مورد حقوق افراد دارای کم‌توانی
دسترسی به اطلاعات، از جمله وب، را به عنوان یک حق انسانی تعریف می‌کند.
بیشتر کشورهای جهان این کنوانسیون سازمان ملل را تصویب کرده‌اند،
و چندین سیاست الزام آور را نیز اتخاذ کرده‌اند.
با این حال بدون در نظر گرفتن هر گونه قوانین و مقررات،
اجرای استانداردهای دسترسی‌پذیری برای افراد کم‌توان ضروری است،
و برای همه مفید است.
برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد دسترسی‌پذیری وب، به سایت w3.org/WAI مراجعه کنید.